فکر برتر در قرارگاه جهاد فرهنگی و اقتصادی

ایده های برتر در اتاق فکر
۲۹ شهریور۲۰:۱۴

حضرت آیت الله خامنه ای در ابتدای دیدار با اعضای مجلس خبرگان رهبری، درباره ی اعمال و مراقبت های وارد شده در ماه ذی القعده نکاتی را بیان کردند. ایشان در ضمن این نکات به نامه ای از مرحوم آقای قاضی اشاره کردند و گفتند: «مرحوم حاج میرزا علی آقای قاضی رضوان الله علیه در ورود ماه ذی القعده یک مکتوبی، نامه ای دارند به دوستانشان، به مریدانشان و شاگردانشان که در این کتابی که شرح حال ایشان است، درج شده است... یک قصیده ی خیلی شیوایی ایشان انشاء می کند که اول آن این است: «تنبه فقد وافتکم الاشهر الحرم». این قصیده را ایشان مفصل [گفته اند]؛ و توصیه هایی دارند نسبت به شاگردانشان. فرصتی است برای ما، برای مردم که ان شاءالله از برکات این ماه - که آغاز سه ماه متوالی حرام است - بهره ببریم.» متن کامل نامه ی ایشان به همراه ترجمه ی اشعار عربی به نقل از جلد نخست کتاب آیت الحق که مورد اشاره ی رهبر انقلاب قرار گرفته بود از این قرار است:

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین، والصلاة و السلام علی الرسول المبین و وزیره الوصی الأمین، و ابنائهما الخلفاء الراشدین، و الذریة الطاهرین و الخلف الصالح و الماء المعین، صلی الله و سلم علیهم أجمعین.

تنبّه فَقَد وافَتکم الأشهرُ الحُرُم تیقّظ لکی تزدادَ فی الزاد و اغتنِم

ترجمه: بیدار باش که ماه های حرام فرا رسیده اند؛ شب زنده داری کن تا بیشتر بهره مند شوی و فرصتها را غنیمت بدان.

فَقُم فی لیالیها و صُم من نهارها لِشُکر إلهِ تمّ فی لطفه و عم

ترجمه: شبها بیدار شو و روزها روزه داری کن، جهت سپاس از خدائی که نعمت و لطف او فراگیر بوده است.

وَ لا تهجعَنْ فی اللیلِ إلا أقله تَهجّد و کم صبّ من اللیل لم یَنم

ترجمه: فقط پاسی از شب را بخواب و بقیه را در خواب و بیداری باش، چون عاشقان (ایشان را روش خواب چنین بود که چندین بار تا صبح برمی خاستند و نماز می خواندند و بار آخر نمازهای شفع و وتر و فریضه را انجام می دادند)

و رتّل کتاب الحقّ و اقرأهُ ماکثا بأحسنِ صوت نورهُ یُشْرِقُ الظُّلَم

ترجمه: کتاب خدا را تلاوت نما و آن را با تأمل قرائت کن، با بهترین صداها که نور آن تاریکی ها را روشن می گرداند.

فلَم تَحظ بَل لم یَحظ قِط بِمثلِه و أخطأ مَن غَیر الذی قُلتُه زعَم

ترجمه: که نه تو و نه دیگران هرگز مانند آن را نخواهند یافت و هرکس غیر از این گوید در اشتباه است.

و سلّم علی أصلِ القُرآن و فَصلِه بقیةِ آلِ اللّهِ کن عَبدَهُ السّلم

ترجمه: بر قرآن و آنان که بدان عمل نموده و آن را تشریح نمودند، این وابستگان به خدا، درود فرست و بنده ی خدا باش.

فَمن دانَ للرَّحمنِ فی غیرِ حُبِّهِم فقد ضل فی إِنکاره أعظمَ النِّعَمْ

ترجمه: هرکس بخواهد بدون عشق ورزیدن به خاندان نبوت (علیهم السلام) به خدا نزدیک شود حتماً گمراه شده است، به خاطر نادیده گرفتن بزرگترین نعمت خداوند متعال.

فَحُبُّهُم حُبُّ الإلهِ استَعِذبه هُمُ العُروةُ الوُثقی فَبِالعُروَةِ اعْتَصِمْ

ترجمه: عشق به ایشان عشق به خداست، پس به آنان پناه ببر که ایشان ریسمان مستحکم هستند.

و لا تکُ باللاهی عَنِ القولِ و اعْتَبِر معانیهِ کی تَرقی إلی أرْفَع القِمَمْ

ترجمه: از قرآن غافل مباش و از معانی آن پند و درس بگیر تا به مکانهای رفیع برسی.

علیکَ بذکرِ اللّه فی کل حالةٍ و لا تن فیه لا تَقُل کیفَ ذا و کم

ترجمه: همواره ذکر خدای گو، بدون حد و مرز، و هرگز تردید به خود راه مده.

فهذا حِمی الرحمنِ فادْخُل مراعیا لِحُرُماتِهِ فیها و عَظَّمه وَ التَزِمْ

ترجمه: که آن ها (ماههای) رحمت خداوندی اند، پس با حفظ حرمت و رعایت بر آنها وارد شو و آنها را بزرگ شمار و خود را بر آنها متعهد دان.

فَمَن یَعْتَصِم باللّه یُهدَ صِراطَه فإن قُلتَ ربّی اللّه یا صاحِ فاسْتَقِمْ

ترجمه: هرکس به خدای متعال متوسل شود، به راه راست خدا هدایت خواهد شد، دوست من! هرگاه الله را خدای خود نامیدی دیگر استوار باش (و به راه خود ادامه بده).

خداوند متعال فرماید: «وَ مَنْ یعْتَصِمْ بِاللّٰهِ فَقَدْ هُدِی إِلیٰ صِرٰاطٍ مُسْتَقِیمٍ» (هرکس به دین خدا متمسک شود محققاً به راه مستقیم هدایت یافته است)[1] ؛ و فرمود: «وَ اِسْتَقِمْ کمٰا أُمِرْتَ»؛ و فرمود: «إِنَّ اَلَّذِینَ قٰالُوا رَبُّنَا اَللّٰهُ ثُمَّ اِسْتَقٰامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَیهِمُ اَلْمَلاٰئِکةُ» آنان که گفتند خدای یکتا است و بر این ایمان ماندند فرشتگان بر آنان نازل می شوند[2]

برادران عزیز هوشیار باشید-خداوند شما را توفیق طاعت دهد-که وارد ماه های حرام می شویم؛ نعمت های خداوند بر ما چه بزرگ و کامل است؛ آنچه-قبل از هر چیز- بر ما واجب است توبه ای همراه با شرط و شروط مخصوص به خود و نمازهای معروف به آن، و آن گاه دوری جستن از گناهان کبیره و صغیره در حد توان است.

پس شب جمعه-در شب جمعه یا روز آن-یا روز یکشنبه نماز توبه را به پا دارید و سپس آن را روز یکشنبه ی دوم ماه تکرار کنید.

سپس مراقبت صغری و مراقبت کبری، محاسبه و معاقبه را به آنچه شایسته تر است و آن طریق که بهتر است انجام می دهید، که در آنها یادآوری و تذکر است برای کسانی که خواهان یادآوری و دارای ترس می باشند؛ سپس از صمیم قلب نیت کنید و بیماری های گناهان خود را معالجه نمائید و به وسیله استغفار نابسامانی های درون خود را سامان دهید.

و بپرهیزید از هتک حرمت ها. زیرا هرکس چنین کند، اگرچه خداوند کریم او را هتک نکند، اما از او هتک حرمت خواهد شد.

چگونه می توان دلی را که شک و شبهه پریشان نموده است رها کرد و آن را به راه راست هدایت نمود و آن را از سرچشمه زلال سیراب کرد؛ باید از خدا کمک بگیریم که اوست بهترین یاری دهنده.

۱. خود را به انجام فرائض در بهترین اوقات آن، با نوافل آنکه مجموعاً پنجاه و یک رکعت می شود، مکلف نمائید. و اگر ممکن نشد چهل و چهار رکعت بخوانید. و هرگاه گرفتاری های دنیوی شما را مشغول داشت این نباید کمتر از نماز (اوابین) که همان هشت رکعت نافله ظهر است، باشد.

۲. نوافل را بجا آور مخصوصاً نماز شب را که چاره از آن نیست. عجب می دارم از آن کس که کمال می طلبد اما شب زنده داری نمی کند. سراغ نداریم که کسی بدون آن به کمالاتی رسیده باشد.

۳. قرآن کریم را با صدای نیکو و حزن انگیز به هنگام شب تلاوت نمائید که شراب مؤمن است.

۴. وردهای معمول را که همواره در اختیار شما است انجام دهید و سجده ی معروفه را از پانصد تا یک هزار ملازم باشید.

۵. همچنین به زیارت هرروزه حرم مبارک حضرت علی علیه السلام -برای کسانی که مجاور هستند-و رفتن هرچه بیشتر به مساجد معظمه و سایر مساجد ملتزم شوید، که حالت مؤمن در مساجد مانند ماهی است در آب.

۶. و هرگز بعد از نمازهای واجب تسبیح حضرت صدیقه صلوات الله علیها را ترک نکنید که آن ذکر کبیر است و لااقل در هر مجلسی یک دوره آن ترک نشود.

۷. و دعای فرج جهت ظهور حضرت حجت صلوات الله علیه، به هنگام قنوت وتر بعد از نوافل شب و بلکه در هر روز و در همه دعاها، از ضروریات است.

۸. خواندن زیارت جامعه-منظور جامعه کبیره است-در هر روز جمعه از دیگر ضروریات است.

۹. تلاوت قرآن کریم کمتر از یک جزء نباشد.

۱۰. دوستان نیکوکار را زیاد ملاقات کنید، که آنان برادران راه و همراهان تنگه ها هستند.

۱۱. و اهل قبور را به هنگام روز، یک در میان، زیارت کنید؛ شب به زیارت قبور نروید.

ما را چه به دنیا که مغرور بدارد ما را؛ آن ما را گرفتار نموده و به خود می کشاند، در حالی که از آن ما نیست. طوبی و خوشی دائم برای کسانی که بدن های آنها در عالم خاکی است اما دلهایشان در لاهوت (یعنی در عالم احدیت و عزّ پروردگار) است؛ آنان عده محدودی هستند اما واقعیت و اصالت آنها بیشتر و افزون تر است.

من آنچه را می شنوید می گویم و از خدا آمرزش می طلبم.[3]

پی نوشت ها:


[1] آیه ١٠١ آل عمران

[2] آیه ٣٠ فصلت

[3] آخر ج۲ / ١٣۵٧ /ه

مسعود بازرگان | ۲۹ شهریور ۹۳ ، ۲۰:۱۴

آیه الله قاضی

امام خمینی (ره)

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی